چطور خودم رو نجات بدم با عکاسی
من تجربه ی این رو داشتم که خودم رو با عکس نجات بدم شاید برات سوال بشه که چطور خودم رو نجات بدم با عکاسی؟ در ادامه ی این مقاله در مورد عکسی که من رو نجات داد مینویسم
این عکس، فقط یه تصویر نیست؛ یه اعترافه. اعتراف به بزرگترین نقطهی عطف زندگیم.
تو اون روزها، عکاسی برام شبیه یه معجزهی خیالی بود. فکر میکردم دوربین میتونه بشه یه آیینه برای روح خستهم؛ یه راه برای روبهرو شدن با دردایی که سالها ته دلم قایم کرده بودم. خیال میکردم اگه این احساسات رو احضار کنم، بیارمشون جلوی چشمم، میتونم لمسشون کنم، آزادشون کنم، و یه قدم ازشون فاصله بگیرم.
اما نمیدونستم دارم خودم رو توی همون درد ها تبعید میکنم.
کلید رهایی
این تلاش خام، نه تنها زخمهامو درمان نکرد، بلکه با قدرت بیشتری کشوندشون وسط زندگیم. وسواس کندوکاو تو گذشته، منو انداخت تو یه گرداب از خاطرات و معناهای گمشده. هرچی بیشتر تقلا میکردم، بیشتر فرو میرفتم؛ بیشتر گم میشدم تو نقش ناجیهایی که خودشون هم گم شده بودن.
این عکس، پایانیه برای اون جستجوی بیثمر. جایی که فهمیدم تو دل تاریکی، یه حقیقت ساده منتظرمه:
هیچ ناجیای نمیاد. فقط خودم میتونم خودم رو نجات بدم.
کلید رهایی همیشه تو دستای خودم بود، اما با چشمای بسته دنبالش میگشتم.
معجزه ایی به اسم پذیرش
از اون روز، دست از التماس کشیدم. مسیر سخت و طولانیِ خوددرمانی با عکاسی رو شروع کردم. یاد گرفتم که گاهی، باید گذشته رو همونجوری که هست رها کرد ــ بدون جنگیدن، بدون تغییر دادنش. گذشته دیگه نیازی به نفس کشیدن نداره.
اینم یاد گرفتم که
قرار نیست هر عکس، ناجی باشه.
قرار نیست هر فشردن شاتر، معجزه کنه.
تو باید بدونی که کدوم حس، کدوم درد، کدوم لحظه، میتونه دستتو بگیره و بکشتت سمت رهایی ــ و کدوم حس میتونه بیشتر فرو ببرت.
هر فریمی که میگیری، یه انتخابه. یه دعوت به سمت خودت.
پس آگاهانه انتخاب کن. و اون حسی رو دنبال کن که تو رو سبکتر، زندهتر، و واقعیتر میکنه.
نجات دهنده ی خود تویی
رهایی از بیرون نمیاد.
از درون خودته که سر میزنه.
خودت رو دریاب.
خودت رو نجات بده.
و در نهایت من یاد گرفتم که چطور خودم رو نجات بدم با عکاسی.
